گل شوره زار :

نام علمی : Halanthium raiflorum



گیاهی بوته ای یکساله ، بند بند، نمدی و گوشتدار
می باشد. معمولا" ا جتماعات گل شوره زار بصورت محدود در حواشی دامنه های گنبدهای
نمکی، بر روی خاکهای لومی غیر قلیا و نسبتا" شور استقرار یافته اند.

دامنه
ارتفاعی رویشگاه این گیاه بین ٩٠٠تا ١٢٠٠متر از سطح دریا می باشد. گونه های گیاهی
علف شور ، جغجغک ، خارشتر و درمنه دشتی بعنوان گونه های همراه در رویشگاههای گل
شوره زار مشاهده می شود.

این گونه گیاهی در اغلب اراضی شور پیرامون تپه های
مارنی – گچی که واجد پوشش گیاهی کم تراکم بوده، انتشار دارند. در دشت شور قزوین،
تاکستان ، مرداب کرج، سواحل دریاچه ارومیه، شوره زارهای همدان ، اراک ، ملایر و
بهبهان و حوضه بیابانهای مسیله بطور طبیعی حضور دارند.

ساقه و انشعابات
جانبی گیاه که بصورت کپه ای روی زمین قرار گرفته اند ، آبدار و نقره ای فام است.
این سیستم هوایی باعث شده که تحمل گیاه نسبت به شوری و عدم اتلاف آب از طریق تعرق
افزایش یابد. همچنین به گیاه امکان می دهد تا تراکم و غلظت اسمزی درونی خود را
تغییر داده و آن را بیشتر از خاک محیط سازد تا در جذب آب موجود در خاک مشکلی نداشته
باشد.

در بخش درونی پارانشیم آبی گیاه وجود یافته های درشت ( سرشار از شیره
و اکوئولی غنی از املاح و اسید اگزالیک) بصورت تیغه های مجاور بافت پارانشیم
کلروفیلی ، هدر رفت آب را از این بخش کنترل کند

/ 0 نظر / 15 بازدید